اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۴۷۹

خیلی وقت‌ها شرکت‌ها قبل از اینکه واقعا توان انجام کاری را داشته باشند، با اعتمادبه‌نفس زیاد درباره آن حرف می‌زنند یا وعده‌اش را می‌دهند؛ وعده‌هایی مثل تحول دیجیتال، یک نوآوری بزرگ یا پیاده‌سازی هوش مصنوعی. این باعث می‌شود مدیران مجبور شوند بین «جاه‌طلبی» (آنچه دوست دارند انجام دهند یا ادعا می‌کنند می‌توانند انجام دهند) و توان واقعی (آنچه در عمل واقعا توان و زیرساختش را دارند) تعادل برقرار کنند. در فضای شرکتی امروز و به‌ویژه در تحولات مربوط به تکنولوژی، قبل از اینکه نتیجه‌ای واقعی به دست آید، تصویر‌سازی‌ها شروع می‌شود.

«لاهوری زیره» (Lahori Zeera) یک برند نوشیدنی سنتی هندی است که سه پسرعمو به نام‌های «سورَب مونجال»، «سورَب بوتنا» و «نیکیل دودا» آن را در سال ۲۰۱۷ راه‌اندازی کردند. داستان موفقیت این برند نشان می‌دهد چطور طعم‌های سنتی هندی می‌توانند به کسب‌وکاری قدرتمند و سودآور تبدیل شوند. داستان لاهوری زیره، نه از یک دفتر شیک شرکتی، بلکه از آشپزخانه کوچک یک خانه در پنجاب شروع شد.

در بسیاری از سازمان‌ها، قدرت همچنان با صدا، دستور و تقابل سنجیده می‌شود. گویی رهبری در این سازمان‌ها یعنی بلندتر حرف زدن، سخت‌تر ایستادن و فشار مستقیم آوردن. این رویکرد شاید در کوتاه‌مدت نتیجه بدهد، اما رهبران باتجربه می‌دانند که هزینه‌ پنهان آن، فرسایش سازمان، تخریب اعتماد و کاهش ظرفیت همکاری در بلندمدت است. تجربه‌ واقعی رهبری در سازمان‌ها نشان می‌دهد بسیاری از تصمیم‌های اثرگذار و پیروزی‌های پایدار، نه از دل درگیری، بلکه از تغییر هوشمندانه‌ مسیر نیروها و منافع شکل می‌گیرند. در چنین فضایی، مدیرانی ظهور می‌کنند که بدون تقابل مستقیم، بدون تحقیر دیگران و بدون تهاجم آشکار، مسیر دستیابی به نتیجه را هموار می‌کنند. این رهبران سازمانی را می‌توان «آی‌کی‌دوکاهای سازمانی» نامید.