برنامه صنعتی شوروی در دوران استالین، با هدف رشد سریع و جبران عقبماندگی تاریخی این کشور طراحی شد. با این حال، تولید کالا با قابلیت رقابتپذیری در بازارهای جهانی و تقویت انگیزههای اقتصادی، جایگاهی در حکمرانی این کشور نداشتند. رشد اقتصاد شوروی که محصول برنامهریزی متمرکز و تخصیص اجباری منابع بود، در کوتاهمدت دستاوردهای آماری را روی کاغذ ثبت کرد؛ اما چنین رویهای در بلندمدت به تضعیف بهرهوری، گسترش قحطی و شکلگیری یک اقتصاد ایدئولوژیک ناکارآمد منجر شد؛ میراثی که تمام تلاشها در جهت اصلاحات را ناکام گذاشت.