ایران با دسترسی مستقیم به خلیجفارس و دریای عمان، ظرفیتهای کمنظیری در اقتصاد دریامحور دارد که این ظرفیتها تاکنون کمتر بهکار گرفته شدهاند. با این حال، بسیاری از صنایع آببر و صادراتمحور کشور در مناطق مرکزی و خشک مستقر هستند و فشار سنگینی بر منابع آب وارد میکنند. این وضعیت هزینه تولید را بالا برده و توسعه پایدار را تهدید میکند. کارشناسان و فعالان بخش خصوصی معتقدند انتقال تدریجی صنایع به سواحل، بهویژه مناطق مکران و جنوب کشور، میتواند هم فشار بر منابع آب را کاهش دهد و هم مزیتهای لجستیک و صادراتی را تقویت کند، اما تحقق اهداف اقتصاد دریامحور به بهبود زیرساختهایی نظیر تامین آب و برق پایدار، احداث نیروگاههای خورشیدی و سیکل ترکیبی، توسعه شبکه ریلی و جادهای، ایجاد شهرکهای صنعتی تخصصی، خدمات رفاهی برای نیروی کار و هماهنگی میان دستگاههای دولتی و بخش خصوصی وابسته است. بدون فراهم شدن این حلقهها، انتقال صنایع و توسعه اقتصادی پایدار دشوار خواهد بود. در چنین شرایطی، پرسش اصلی اینجاست که آیا انتقال صنایع به مناطق ساحلی از نظر اقتصادی و عملیاتی واقعا توجیهپذیر است و میتواند هزینهها را کاهش دهد؟