صنعتگران چه در سالهای گذشته و چه در هفتههای اخیر همواره با بحران ارزی مواجه بودهاند. دسترسی به ارز برای واردات مواد اولیه از چالشهای اصلی تولیدکنندگان است. محدودیتهای ارزی طی سالهای اخیر سبب شده تا تخصیص ارز به فرآیندی زمانبر و طاقتفرسا تبدیل شود و صفهای طولانی تخصیص ارز حتی به ۶ ماه و بیشتر هم برسد.
علاوه بر این، با انجام اصلاحات ارزی توسط دولت، حذف ارز ترجیحی و ادغام تالار اول و دوم مرکز مبادله، تولیدکنندگان مکلف به تامین منابع ارزی مورد نیاز خود از تالار دوم شدند. تغییر یکباره نرخ ارز در مرکز مبادله از ۸۴ هزار تومان به ۱۲۷ هزار تومان، با شوک ارزی برای واحدهای تولیدی همراه بود. در حال حاضر نرخ ارز در بازار آزاد به بیش از ۱۵۰هزار تومان رسیده، اما نرخ رسمی ارز در مرکز مبادله حدود ۱۲۷هزار تومان است. پیشبینی میشود که اختلاف قیمتی که میان دو بازار آزاد و رسمی وجود دارد، بار دیگر به کاهش عرضه ارز منجر شده و تولیدکنندگان را در تنگنای ارزی قرار خواهد داد؛ چرا که در این وضعیت باز هم صادرکنندگان رغبتی به عرضه ارز در مرکز مبادله نشان نخواهند داد. به موارد قبلی باید جهشهای ارزی که طی یک ماه گذشته رخ داده و به فشار مضاعفی برای واحدهای تولیدی تبدیل شده است را نیز اضافه کرد. شرایط پیش آمده این سوال را ایجاد کرده است که با این وضعیت نرخ ارز، آیا تولید مقرون به صرفه خواهد بود و اصلا وضعیت دسترسی به ارز برای واردات به چه شکل است؟