دنیای اقتصاد: در دوره پساجنگ، سیاست ارزی به یکی از مهمترین ابزارهای سیاستگذاری اقتصادی تبدیل میشود؛ زیرا متغیرهایی مانند تورم، تجارت خارجی، سرمایهگذاری و انتظارات به نرخ ارز وابستهاند.
بیش از چهار سال از انعقاد «برنامه همکاریهای جامع (۲۵ ساله) ایران و چین» در فروردین سال ۱۴۰۰ میگذرد؛ سندی که ایده تدوین آن به دوران حاکمیت و اعتبار برجام در بهمن سال۱۳۹۴ و کاربست رویکرد دیپلماسی «موازنه مثبت» دولت یازدهم برای همکاری با همه اضلاع قدرت (شرقی و غربی یا مستقل) بازمیگردد. با اینکه بر اساس برآوردها انتظار میرفت سرمایهگذاری چین در ایران در چارچوب این سند به حدود ۴۰۰میلیارد دلار برسد، اما روی زمین و بر اساس دادههای رسمی، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ کل سرمایهگذاری مستقیم چین در ایران ۴.۷میلیارد دلار بوده که فقط حدود ۲میلیارد دلار آن به دوران پس از انعقاد این سند بازمیگردد.